Takafumi Horiuchi

Arpeggicho

Sistemo, kiu transformas arpeĝojn en akordojn en reala tempo

1. Superrigardo

La sistemo registras ĉiun noton, kiun oni ludas, kaj sonigas la registraĵojn kune, por ke oni povu aŭdi arpeĝon kiel akordon. Eĉ per instrumento, kiu ludas nur unu noton samtempe, oni povas aŭdi siajn proprajn notojn kune kaj esplori ilian harmonion en reala tempo.

Demonstracio per la prototipo ankoraŭ evoluigata

2. Fono kaj problemo

Ekzercante arpeĝojn per saksofono, mi rimarkis, ke mi emas parkerigi ilin kiel sinsekvojn de fingromovoj aŭ fingradojn. Estis malfacile mense ligi la notojn, kiujn mi ludis unu post la alia, al la sono de la akordo, kiun ili kune formus.

Tio instigis min dezajni ilon, kiu sonigas kune la notojn, kiujn mi ludas, por ke mi povu aŭdi la rilaton inter arpeĝoj kaj akordoj.

3. Aliro

Maldekstre: post ludado de C kaj E. Dekstre: la aldono de G kompletigas la C-maĵoran triadon.

Sperto 1: Konstrui akordon dum ludado

La sistemo daŭre reludas la jam luditajn notojn. Kiam oni ludas la sekvan noton aŭskultante ilin, la konservitaj sonoj kuniĝas kun la nuna viva sono. Tiel oni povas aŭdi la intervalajn rilatojn kaj la akordan sonon dum la ludado.

Sperto 2: Reaŭskulti post ludado

Post kiam oni ĉesas ludi, la registritaj notoj daŭre sonas kune kiel akordo. Oni povas reaŭskulti la harmonion kreitan de sia arpeĝo sen samtempe devi ludi.

La kerna ideo: Uzi sian propran sonon

La reludado uzas la propran muzikadon, registritan surloke, anstataŭ antaŭpreparitajn instrumentajn sonojn. La propraj tembro kaj intonacio restas konservitaj, do kaj konstrui akordon dum ludado kaj reaŭskulti poste baziĝas sur la propra sono.

4. Projektado kaj realigo

Ĉar la sistemo laboras kun sono en fizika spaco, la loko de uzo kaj la kondiĉoj de sona enigo kaj eligo ankaŭ apartenas al la projektado. Ĉe ekfunkciigo ĝi mezuras la ĉirkaŭan sonon dum proksimume unu sekundo por kalibri sin. Surbaze de tiu sonnivelo ĝi ĝustigas la sojlon por detekti ludatajn notojn.

Krome, la laŭtparolilo reludas registritan sonon dum la mikrofono kaptas novajn notojn en la sama spaco. Ĉar la mikrofono ricevas ambaŭ, distingi la reludatan sonon disde la nove luditaj notoj fariĝis plia defio de la realigo.

Partoj kun malstabila tonalto aŭ sonforto estas forlasataj. El ĉiu registraĵo la sistemo elektas stabilan segmenton de 150–300 milisekundoj kaj ripetas ĝin en buklo kun glatigitaj juntoj. Ĝi ankaŭ limigas la pintojn de la eliga signalo kiam notoj kuniĝas, por eviti troan laŭtecon.

5. Sekvaj paŝoj

La sistemo ankoraŭ estas evoluigata kaj ne estas publike eldonita. Mi volas plibonigi la sonrekonon kaj faciligi la uzon de la interfaco dum ekzercado. Ĝiaj lernaj avantaĝoj ankoraŭ ne estis taksitaj. Per reala ekzercado mi planas esplori, ĉu ĝi helpas al muzikantoj aŭdi la rilaton inter arpeĝoj kaj akordoj.